Een reis door de Natuurparken Eifel en Our.

Welkom op onze Reislog.

Hallo en welkom op onze reislog!

Hier de avonturen van onze reis door het Eifellandschap en het dal van de Our en de Sure. Na een hoop internet voorpret gingen we eindelijk op vakantie. 

Je zult hier  verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je ongeveer waar we waren en zijn geweest !  Bijna alle foto's zijn door mij gemaakt. Hier en daar heb ik een plaatje van het internet gehaald als ik er zelf geen goede foto van heb kunnen maken.

Rechts onderin zie je een heleboel links staan. Al die links verwijzen naar sites die te maken hebben met dit reisverhaal. Wil je meer weten over een activiteit of stadje kijk dan vooral even bij die links en bezoek de diverse sites. Er staat leuk informatie op en bij de Klangwanderweg zijn zelfs de geluidjes te horen die de diverse instrumenten maken.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust een berichtje of reactie achter !

Groetjes,

Jolande

1 reactie | Reageer

We gaan weer naar huis.

We besluiten om op ons gemak vandaag te vertrekken i.p.v. morgen voor 10 uur uit de caravan te moeten zijn. Het weer wordt toch slechter en het slapen in de nauwe bedden met muggen zijn we beu. Als we vandaag vertrekken kunnen we het ook op ons gemak doen en dat spreekt ons wel aan.

De auto zit vol (volgend jaar toch maar een dakkoffer gaan regelen) en de caravan is schoon. De inspectie daarvan verloopt soepel en we melden ons af bij de receptie. Dag Korperich ! zwaaien de kinderen.

We rijden vlotjes door Duitsland maar eenmaal na Luik/Liege gaat het mis, we lopen grandioos vast in Belgie. We hadden de keuze voor rijden over Maastricht gemaakt, maar dat hadden we beter niet kunnen doen. Antwerpen was waarschijnlijk veel sneller geweest.. maar zoiets is altijd achteraf.

Tussen Luik en Maastricht is men bezig met wegwerkzaamheden; 7 km file. Bij Maastricht hebben ze nog steeds geen ring (rare Limburgers, nog steeds een hoofdstad zonder ring) en die 6 stoplichten die je dwars door Maastricht sturen,  die kunnen het met deze vakantiedrukte  helemaal niet aan natuurlijk: 5 km file.

En voor Eindhoven gaat het weer mis. Bij Leende rijden we weer in een file: 5 km. En we sluiten bij Batadorp Veldhoven weer netjes achter aanj: 2 km en vervolgens nog 2 km bij Airport Eindhoven... Ondertussen is het weer vreselijk slecht geworden. Hoosbuien, wolkbreuken en helaas is ook nog niet alles ZOAB op dit traject. Het zicht is soms erg slecht en het is vermoeiend rijden. Er is ook veel vrachtverkeer en auto's met caravans.

In Maastricht draaien we maar eerst even af bij de Mac voor een dringende plaspauze en lunch. Dan hebben we er al drie uur op zitten. Uiteindelijk zijn we pas om half zes thuis terwijl we om kwart voor 12 vertrokken waren.

Op de heenweg reden we op hetzelfde traject vlot door en waren we in 3 en half uur thuis maar terug doen we er twee keer zo lang over en i.p.v. zon hadden we noodweer.

Nou ja.. we zijn in ieder geval blij weer in ons eigen lekkere ruime huis te zijn met heerlijke bedden. Gauw halen we Chinees en genieten we van onze thuiskomst.

Op vakantie gaan is leuk maar ik vind thuiskomen ook altijd heerlijk...

Tot de volgende vakantie. 

2 reacties | Reageer

De leisteenmijn van Fell bij Trier.

Het weer was vandaag wat minder en we hebben een hoosbui onderweg gehad. Goed weer om iets te gaan bezoeken wat niet zo weergevoelig is en deze mijn stond nog op mijn verlanglijstje.

Helaas was de kopermijn in Stolzembourg alleen voor groepen toegankelijk want die had ik graag gezien. Maar een leisteenmijn is zeker zo interessant. Hier werd sinds de Romeinse tijd leisteen gewonnen. Dit werd toen voornamelijk gebruikt voor opbouw en staldaken. Pas in de middeleeuwen ging men het veel meer als dakbedekking gebruiken. Nu nog zie je in de omgeving Luxemburg Duitsland erg veel leisteendaken. Want de zwart/blauwe (en ook groen/rode) leisteen is niet aan verweer of erosie onderhevig. Gebouwen die het hebben hoeven het nooit te vervangen en het blijft eeuwenlang bestaan in de oorspronkelijke vorm.

Dit dak van de toren van Bourscheid is dus met leisteenplaatjes afgedekt. Maar je ziet dit ook veel bij huizen en kerken. Dit zijn kleine leisteenplaatjes die in mallen zijn gemaakt van leisteenstukken. Er ontstond erg veel leisteenafval mee. Dat werd soms weer hergebruikt in de mijn om te stutten of het werd op een berghelling gegooid. Zo ontstond een prima leefgebied voor blindslangen en hagedissen. De zwarte leisteen houdt namelijk goed warmte vast.

De leistenen bodem in dit gebied zorgt daarom ook voor zo'n succesvolle wijnbouw. De moeselwijnen vanwaar de druiven op leisteen zijn gekweekt, zijn heerlijk en herkenbaar van smaak. De bergwanden hier staan  vol met wijngaarden i.p.v. met korenvelden.

Het mijnendal kent wel 40 mijnen waarvan er nu nog slechts enkelen in gebruik zijn. Het werken in de mijn is zwaar en ongezond. Vroeger had men weinig verlichting. niet meer dan wat fakkels en stormlantaarns en het geflits van de springstof. Mensen maar  ook oudere kinderen werkten lange dagen in de mijn zonder daglicht te zien en de zware leisteenplaten en brokstukken moesten in eerste instantie met sjouwen getransporteerd worden. Later kwam er een railsysteem in de 19de eeuw, echter die karretjes moesten dan door een man of twee worden geduwd..paarden waren veel duurder.

De mijnbouw was zwaar en (dodelijke) ongevallen kwamen regelmatig voor. Er werd van wanden en plafonds gehakt en met springstof gewerkt. Niet zonder risico dus. Platen leisteen (wat van nature in lagen is opgebouwd door zeesedimenten die onder druk zijn ontstaan) zijn van natuurlijk materiaal en onvoorspelbaar in breken en loskomen. Regelmatig kwamen hele stukken of platen los van plafonds of wanden. Men stutte niet met houtwerk zoals men dit in kolenmijnen wel deed, dit kon vaak niet door de structuur van de platen. Het  knallen van de springstof leidde tot gehoorschade.

Het ongezonde aspect lag verder niet in gasvorming of chemisch schadelijke stoffen zoals bij andere mijnbouw vaak wel het geval was. Maar de lei vergruisde makkelijk tijdens het werken en dat veroorzaakte stoflongen, door gebrek aan daglicht en eenzijdige voeding onstond een vitamine gebrek. Dit resulteerde in dwerggroei en vergroeingen in de rug (scoliose) bij de mensen en met name de kinderen. Denk aan het sprookje Sneeuwwitje en zeven dwergjes. De dwergjes komen hier dus vandaan. Kijk eens naar het gereedschap van dwergen. De pikhouwelen en kaarslampen. Zo onstonden dwergen in sprookjes.

Reumatische aandoeningen door de vochtige en koude lucht ondergronds waren bekend fenomeen. Ik had het zelf behoorlijk fris (13 graden) en ik moest er niet aan denken zo lang onder de grond te moeten blijven. Ik vond een uur al spannend genoeg. Op een goed moment zaten we 70 meter diep.. en ik hoopte vurig dat er geen aardbeving zou komen..Vleermuizen daarentegen overwinteren graag in deze mijngangen. Door de constante temperatuur en tochtvrije omgeving, is dit een ideale plaats om een winterslaap te doen van oktober tot april.

De mijnwerkers hoopten altijd op een veilige thuiskomst. Ze hebben dan een beschermheilige: de heilige Barbara. Zij werd door haar vader opgesloten in een toren en werd door God bevrijdt. Mijnwerkers kennen het opgesloten gevoel maar al te goed vandaar dat ze zich tot Barbara wenden. Er staan ook diverse heiligenbeelden van haar in mijnen waar kaarsjes gebrand werden.

De kinderen die nog te jong waren om te werken brachten 's middag soep en eten dat hun moeders maakten, naar hun vaders en broers. Hiervoor moesten ze altijd het laatste uur school verzuimen en eigenlijk mocht dit niet. Men liet het oogluikend toe.

Het was een spannende rondleiding die met een Nederlandse beschrijving goed te volgen was. Deze krijg je bij de entree als je je tickets koopt.

Het was leuk, leerzaam, spannend en interessant.

1 reactie | Reageer

De burcht van Bourscheid en de tuinen van Wiltz.

Vandaag een route met stops gepland. Eerst bezoeken we de burcht van Bourscheid. Deze burcht wordt sinds een tijdje langzaam aan ook gerenoveerd net zoals het kasteel Vianden. Ik verwacht dat ze over 20 jaar wel een heel eind klaar zullen zijn maar nu is het nog volop in opbouw.

Ondanks dat is het zeker een bezoek waard. Je krijgt bij de ingang een soort afstandsbediening in je eigen taal, waarmee je op diverse plaatsen in de burcht, informatie kan beluisteren. Tevens kan je daarmee ook het geluid beluisteren wat bij de drie filmpjes hoort, die vertoond worden op diverse plaatsen in de burcht.

Een deel van de torens is weer herbouwd alsmede een aantal huizen waarin men woonden. Boven in de huizen zijn tentoonstellingsruimtes met originele meubels en archeologische vondsten. Tevens zijn er foto's over het renovatieproces van de ruine.

De bannerfoto van deze reislog is het uitzicht vanaf de burcht op het ondergelegen dorp.

Na de bezichting zijn we doorgereden naar Wiltz. Daar hebben we de tuinen (Jardin de Wiltz) bezocht. Deze tuinen zijn ontworpen door diverse kunstenaars en met verschillende kunstobjecten verlevendigt. Zo is er veel met leisteen gewerkt maar vind je ook Gaudi mozaiek achtige kunstobjecten en een beekloopje.

Er zijn allerlei tuinstijlen, plantsoorten, vijvers en waterloopjes. De tuinen worden onderhouden door werkelozen en gehandicapten en die doen dat vol overgave. Het ziet er erg leuk uit mede door de ruime sortering aan materialen die gebruikt zijn. Elk pad heeft bijvoorbeeld een andere steensoort of bodembedekking. Een deel van de tuinen is nog niet zo lang geleden aangelegd.

Na de bezichtiging van Wiltz was het echt weer om een koele duik in het  zwembad van Wiltz te nemen. Daar waren we na deze snikhete dag wel weer aan toe.

Op de terugweg zijn we het bassin Superieure van de SEO (electriciteitscentrale Vianden) in Mont St. Nicolas gaan bekijken. Dit enorme bassin lig bovenop een heuvel (hoe kan het bestaan) en is enorm. Dit bassin wordt gebruikt voor extra electriciteitsopwekking als de rivier beneden, bij de stuw, te weinig capaciteit kan leveren in geval van piekbelastingen. Dan laten ze water van het hoge bassin naar beneden lopen in het benedenbassin (bassin Inferieur) en wekken hiermee extra stroom op.

1 reactie | Reageer

Kanovaren op de Sure richting Echternach.

Vorig jaar ging het feest niet door want Kars had toen nog geen zwemdiploma. Ik vond het te gevaarlijk om te gaan kanovaren in een rivier met snelstromend water en stroomversnellingen in de Belgische Ardennen. We hadden de kinderen beloofd te gaan kanovaren volgend jaar als Kars wel een zwemdiploma had  en inmiddels heeft zoonlief maar liefst twee zwemdiploma's en is bezig voor C.

Belofte maakt dus schuld en we konden twee, tweepersoons kano's huren in Wallendorf wat niet zo ver van onze camping af lag. Op de camping du Rivage bij Ronn's Kano en Mountainbike verhuur, reserveerden wij voor vandaag de kano's. Rond half 11 stonden we klaar en werden rond 11 uur letterlijk te water gelaten.

Meteen toen de kano het water werd ingeschoven, pakte de voorste persoon flink wat water. Hilariteit alom, de beide kinderen hadden pech. Maar ook wij als ouders hadden als snel een sopnatte broek en de tas met droge kleding die achterin stond was dus kleddernat. Gelukkig hadden we mijn tas met waardevolle spullen in een waterdichte ton gedaan (die kan je huren voor 2.50 euro).

De tocht zou tussen de drie en vier uur duren en voer 18 km over de Sure, van Wallendorf naar Echternach. Daar keek ik wel wat tegenop, zouden de kinderen maar ook ik, dat wel volhouden ? Het viel geweldig mee. Binnen een ruime drie uur waren we ter plaatse en eigenlijk had het wat mij en de rest van gezin betreft nog wel langer mogen duren. Door de sterke stroming hadden we niet echt hard hoeven werken, behalve het bijsturen in de stroomversnellingen als dat nodig was.

Goed insmeren met zonnebrandcreme was geen overbodige luxe. Ik was mijn enkels vergeten en die waren dan ook prompt flink verbrand.  Michel had een lichte zonnesteek opgelopen dus ook een petje (zeker op een kaal bolletje) is aan te raden.

Kars trok veel bekijks op het water en op het land. Hij zag er heel schattig  uit met zijn dikke zwemvest aan en zijn petje op.. zo'n klein minimanneke, met van die korte armpjes en een reuzepeddel,  die werkelijk 18 km lang heel fanatiek heeft zitten peddelen. Hij deed het (evenals zijn zus trouwens) geweldig !

Bij de stroomversnellingen hoorde ik zijn enthousiaste kreten telkens.. en hoe sneller hoe leuker. Terwijl Maaike en ik zelf het meer hielden op de veilige route zonder al teveel rotsen in het water. Ik ben niet zo blij met een schurende kanobodem. We hebben een keer een aanvaring met de kant gehad. Toen zaten we opeens in de struiken door een stroomversnelling. We moesten links onder een boogbrug door want in het midden lagen rotsen in het water. Maar het ging zo hard..dat tijdig bijsturen dus niet meer lukte.

Aangekomen in Echternach hebben we, in dit pitoreske plaatsje, rondgeslenterd tussen de leuke winkeltjes en gebouwen. Je kan een wc vinden bij het prehistorisch museum wat schuin tegenover het  grote parkeerterrein ligt. Helaas was dat museum net 5 dagen gesloten.

Het is een heel lief leuk stadje, mooie gebouwen, pleintjes, straten. Je kan er heerlijk Italiaans ijs eten overal en ook de Kebab Donnertentjes zijn aan te bevelen.

We gingen uiteindelijk rond half vier met de streekbus terug richting Wallendorf (Luxemburgse oever). Je kan dan voor 3 euro als gezin al terug. Je hoeft met een Court Duree slechts 1.50 per volwassene te betalen. Kinderen tot 12 jaar mochten gratis met de bus mee.

Ik heb wel wat spierpijn gehad in mijn schouders maar verder viel het mee. Volgend jaar gaan we, als er gelegenheid voor is, zeer beslist weer kanovaren !

4 reacties | Reageer

Stad Luxemburg.

Een bezoek aan de Stad Luxemburg mocht natuurlijk niet ontbreken. Het bijzondere van deze stad is dat het lijkt alsof deze uit twee verdiepingen bestaat. Een hoog en een heel laag gelegen stadsdeel.

In het laag gelegen stadsdeel vind je ook een heel mooi park met een waterstroompje. Het park wordt goed onderhouden en er rijdt een toeristisch treintje door.

Na door het park gewandeld te hebben, duiken we de stad in. Lekker winkelen, of shoppen zoals Maaike het altijd noemt. Leuke winkels, gezellige pleintjes en een mooi beeld van WIllem II wat druk gefotografeerd werd door een hele horde Japanners. 

Wederom een vrij warme dag en we trakteren ons op een milkshake bij de Mac. Die hebben ze hier ook.

Bij deze Mac hebben ze een vreemd systeem om te plassen. Je moet eerst iets bestellen en vragen om wc muntjes. Daarna kan je pas naar het toilet anders gaat de deur niet open. Je zal maar hoge nood hebben.. We hebben misbruik gemaakt vanwege hoge nood. Ik heb de kinderen naar binnen laten glippen met iemand anders want die hielden het niet meer.. de muntjes heb ik later weggegeven aan een stel landgenoten, die het hele systeem ook niet zo konden waarderen.

Op terugweg verdwaalden we in de buitenwijken van Luxemburg. Het is lastig doorheen rijden. Daarbij was een deel van de snelweg nog niet af, dus moest je wel binnendoor. Het deel dat wel klaar was (richting Diekirch) had een 2.5 km tunnel..gloednieuw met een heleboel lichtjes. De kinderen vonden zo'n lange tunnel spectaculair..

1 reactie | Reageer

Kasteel Vianden.

Na de Schiessentumpel naar Vianden gereden. 

Lang uitgekeken naar het bezoek aan dit kasteel. Als jong meisje ben ik er geweest in 1975 en toen stond ik tussen de ruines. Nu sta ik een nagenoeg geheel gerenoveerd kasteel wat inmiddels tot het best bezochte kasteel van Luxemburg mag worden gerekend.

En we boffen.. want het is feest.

Er is zoveel te zien en te beleven. Allerlei kraampjes met oude ambachten en streekprodukten die je kan kopen. De mensen zijn allemaal in de kledingstijl van de middeleeuwen, net als sommige bezoekers. We dwalen door de marktlui, ridders, jongkvrouwen, schildknapen en ambachtslui. De diverse kraampjes laten zien hoe de dingen vroeger gemaakt werden.

Weven, houtbewerking, kalligraferen, munten slaan, kleding naaien, koekjes bakken en snoep  hakken. Er zijn ook spelletjes en activiteiten te doen. Ei kapot gooien, kruisboogschieten en oefenen met houten zwaarden en pijl en boog. Kars schiet met kruisboogschieten de pijlen via het afketsen op de kasteelwand zo over de kasteelmuur heen, naar beneden. Ik hoop niet dat er iemand onder heeft gestaan..

Binnen is het kasteel te bezoeken, welke voor de gelegenheid ook gevuld is met kraampjes en in de grote ridderzaal herleven oude tijden met ridderspelen, tambours, vaandelzwaaiers maar ook buikdanseressen (vraag me af of ze die daar toen ook hadden) en doedelzakspelers. Ook was er een goochelaar met messen, ringen en een (ahhhh wat lief, wat een schatje...mamma ik wil ook een) konijn.



De valkenier geeft buiten een demonstratie met zijn valk en laat zijn reusachtige uil zien. En we komen bij een bedelaar met een alleraardigst hondje. We willen hem geld geven maar hij zegt zachtjes : nicht zuviel bitte. Want hij wilt kennelijk niet echt bedelen. Ik bedenk me dat hij het geld dan maar aan het kasteel moet schenken.

Het is een vrolijke boel en ondertussen bewonderen we de deels van binnen al gerestaureerde ruimtes. Een slaapkamer met  hemelbed, een grote zaal met prachtige raamnissen en wandkleden. Een kapel met een herdenkingshoek aan Victor Hugo die hier in Vianden veel verbleef als banneling.

Op de zolder vind je marquettes en fotoreportages van de opbouw, uitbouw, verval en restauratie van het kasteel. Een rijke historie met rijke en arme tijden waarin het gesloopt werd wegens faillisement. Alles werd verkocht tot aan de daklei en stenen aan toe. Gelukkig heeft de regering zich er over ontfermt en bouwt sinds 1977 weder op.

Toch wel een hoogtepunt van deze reis voor mij mede ook vanwege de herinnering aan de ruine. Om dan te zien wat het nu is geworden en met hoeveel liefde, passie en vakwerk het is opgebouwd, dat doet me wel wat.

Maaike vindt het bijzonder dat ze hier nu staat net als haar moeder als jong meisje toentertijd. Ze is precies even oud als ik toen was. Ze wilt dolgraag een middeleeuwse jurk hebben maar die zijn vrij prijzig. Het is immers allemaal handwerk met veel fluweel en goudband.

Maar even sparen en wachten tot je uitgegroeid bent, lijkt mij wel aan te raden.

3 reacties | Reageer

Schiessentumpel waterval.

Wederom een waterval maar dit keer meer in het Luxemburgse. Bij Mullertahl te vinden zowel vanaf de weg als vanaf een wandelroute in het dorp.

De Schiessentumpel is een bekende waterval die je ook veel op ansichtkaarten tegenkomt. Er loopt een bruggetje overheen en men kan helemaal tot beneden aan het water komen. Het is lekker pootje baden in koud water of steentjes zoeken in het beekje.

De streek er om heen blijft adembenemend en het is een genot om hier te wandelen en te rijden.

 

6 reacties | Reageer

Volgende pagina »